Son günlerde kafamda, susturamadığım milyonlarca ses var. Kimsi tanıdık, kimisi ise tamamen yalancı ve huzursuz edici. Hepsi de kendi derdini anlatmakla meşgul. Kendi hayallerini, kendi kırgınlıklarını, üzüntülerini... Kimsenin beni ''gerçekten'' umursadığı yok. Kimsenin benim hayallerimi dinlemeye tahammüllü yok. Bense onları dinlemek zorundayım. Bir türlü susturamıyorum onları. Gücüm sadece kendime yetiyor ve tüm bu kargaşada sadece kendi sesimi kısabiliyorum. Ve susuyorum, onlar konuşmaya devam ederken...